Otwórzcie IDLE.

Inne języki posiadają konstrukt językowy znany jako tablice - ciągi elementów do których można się odwoływać przy użyciu numeru. Python (o czym wspomniałem już w lekcji #1)  posiada wbudowane dwa podobne typy - listy i tuple (krotki) zwane razem sekwencjami.

W Pythonie (tak jak w C++, C, Javie, C#, JavaScriptcie i każdym języku poza Pascalem) numery ich elementów są liczone od zera. Elementy sekwencji w Pythonie nie muszą być wszystkie tego samego typu.


Krotki mają to do siebie, że raz utworzone, nie mogą się zmieniać. Można do zmiennej przypisać nową krotkę, ale nie można zmienić zawartości starej. Ma to swoje wady i zalety - w momencie, gdy sekwencja ma być na stałe zapisana w kodzie programu, lepiej zastosować krotkę (tym bardziej, że jest nieco szybsza od listy).



Z kolei listy mogą się zmieniać (mówimy o nich, że są mutowalne) - można zmieniać ich elementy. Dużo lepiej nadają się do sytuacji, gdy sekwencja zostaje wygenerowana przez program, albo zmienia się w czasie jego działania.



Zarówno listy jak i krotki obsługują też inne sztuczki (listy mają ich więcej, ale o nich kiedy indziej), w tym:

• ujemne indeksy
• sprawdzanie długości
• wycinanie fragmentów

Napiszcie program który wypisze tekst piosenki 99 Bottles of Beer.

Napiszcie program FizzBuzz (program ma wypisywać liczby od 1 do 100, podzielne przez 3 zastępować słowem "Fizz", podzielne przez 5 słowem "Buzz", a podzielne przez obie słowem "FizzBuzz".